Polish vocabulary – DUSZA (soul)

DUSZA (f.), soul: dusza moja pragnie Boga, Boga żywego, my soul thirsts for God, for the living God; o Jezu, kocham Cię z całej duszy, O Jesus, I cherish Thee with all my soul; dusza moja będzie się chlubiła w Panu, my soul shall boast in the Lord; o ty, którego miłuje dusza moja, O thou, whom my soul loves; życie obrzydło mojej duszy, my life is become loathsome to my soul; dobrze znasz moją duszę, thou knowest my soul well; przez śmierć dusza zostaje oddzielona od ciała, by death the soul is separated from the body; stał się pierwszy człowiek, Adam, duszą żyjącą, the first man, Adam, became a living soul; nasz Pan Jezus Chrystus, lekarz naszych dusz i ciał, our Lord Jesus Christ, physician of our souls and bodies; dusze sprawiedliwych są w ręku Boga, the souls of the righteous are in the hand of God; oni czuwają nad duszami waszymi, they are keeping watch over your souls; zbawienie naszych dusz, the salvation of our souls; z głębi duszy, from the depths of the soul; pokarm dla duszy, food for the soul; dusza nieśmiertelna, immortal soul; duszo moja, O my soul.


Naśladowanie Chrystusa
Tomasz a Kempis
The Imitation of Christ
Thomas a Kempis

Księga I, Rozdział II:
Pokorne mniemanie o sobie samym

Book I, Chapter II:
A humble opinion of oneself

Tłumacz: Stanisław Kuczkowski SJ
Translator: Stanisław Kuczkowski SJ

Wszelki człowiek z natury pragnie wiedzy, ale cóż po nauce, jeśli brak mu bojaźni Boga? Lepszy jest z pewnością pokorny wieśniak, który Bogu służy, niż pełen pychy filozof, który zaniedbawszy siebie samego ogląda bieg ciał niebieskich. Kto dobrze poznaje siebie, staje się lichym we własnych oczach i nie lubuje się ludzkimi pochwałami. Gdybym znał wszystkie rzeczy na świecie, cóż by mi z tego przyszło przed Bogiem, który będzie mnie sądził z uczynków, gdybym znalazł się poza obrębem miłości. Odpocznij od nadmiernej żądzy wiedzy, bo wiele w niej rozterek i złudzeń. Uczeni pragną być dostrzegani i uchodzić za mądrych. Wiele jest rzeczy, których znajomość mało lub wcale nie przynosi duszy pożytku. I bardzo niemądry jest ten, kto dąży do niektórych rzeczy, innych niż te, które służą zbawieniu. Wielość słów nie nasyca duszy, lecz dobre życie odświeża umysł, a czyste sumienie daje poczucie wielkiej ufności wobec Boga. […]

Omnis homo naturaliter scire desiderat. Sed scientia sine timore Dei quid importat? Melior est profecto Rusticus humilis, qui Deo fervit, quam superbus Philosophus, qui se neglecto cursum caeli confiderat. Qui bene se ipsum cognoscit sibi ipsi vilescit, nec laudibus delectatur humanis. Si scirem omnia quae in mundo sunt, et non essem in charitate, quid me juavert coram Deo, qui me judicaturus est ex facto? Quiesce a nimio discendi desiderio, quia ibi magna incitatur distractio et deceptio. Scientes volunt libenter docti videri et sapientes dici. Multa sunt quae scire animae parum vel nihil prodest. Et valde insipiens est, qui aliquibus magis intendit, quam his quae saluti suae deserviunt. Multa verba non satiant animam, sed bona vita refrigerat mentem, et pura conscientia magnam ad Deum praestat confidentiam. […]